Merkezinde kalmaya devam et!
Fırtına geçtiğinde…
Kırılıp döküleni, savrulup dağılanı toplamak sana düşmesin.

Sana pencerelerini ört, kapılarını kapat demiyorum.

Çık meydana, aç göğsünü, kaldır başını.

Bas ayaklarını toprağa, sımsıkı  tutun.

Kopan fırtınanın içinde kal.

Tam da merkezinde.

Sessizce,  öylecesine…

Bekle…

Esen sert rüzgarlar oynatamasın seni yerinden.

Sen seyret sadece…

Yıkılan dökülen ne varsa ayaklarının etrafına düşsün.

Toz dumansa her şey…

Göz gözü görmüyorsa…

Kapatma gözlerini aç.

İyice içine içine bak.

Kırılıp dökülen savruluyorsa etrafına…

Sen sen ol, kalbine sahip çık.

Derin derin nefes al.

Aç kalbini…

Kabul et olanı biteni.

Koru sessizliğini.

Güven köklerine.

Tutun toprağa, bırakma.

Dengeni sakın bozma.

Bitecek söz veriyorum.

Geçecek her şey.

Daha ne kadar esebilir ki?

Daha ne kadar kırabilir, incitebilir ki?

Daha ne kadar dağıtabilir ki?

Daha ne kadar bitirebilir ki?

Bitecek bu kaos söz veriyorum.

Bittiğinde…

Fırtına sonrası yıkıntıların içinde, hiçbir şey olmamışçasına içindeki güçle, emin adımlarla yürüyen sen olacaksın.

Arkayı toplamak, onarmak, eskiyi yerine getirebilmek gayreti bırak fırtınayı koparana kalsın.

Yangın çıktı mı, fırtına koptu mu, hele toprak kaydı mı artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Ne sen, ne de ben.

                                                                                    İkbal Kaya